poniedziałek, 7 marca 2011
Radhanath Swami o wolności i niewolnictwie.
Wolność znaczy podporządkowanie się prawdzie. Służenie manii społeczeństwa tego świata jest niewolnictwem. Jednak ignorancja tego świata jest tak wielka, że uważamy służenie naszemu umysłowi, zmysłom i ego za wolność, podczas gdy życie zorientowane na duchowości uważamy za niewolnictwo. Dla nas podążanie za zasadami regulującymi życia duchowego jest niczym niewolnictwo. Uważamy, że życie duchowe to odrzucenie tak wielu wspaniałych rzeczy w tym życiu, które dają tak wiele przyjemności. Jednakże z perspektywy rzeczywistości niewolnictwem jest uzależnienie od tych wszystkich rzeczy, które jedynie wzmacniają i przedłużają istnienie fałszywego ego.
Radhanath Swami o oczyszczeniu.
"Ja jestem królem, ty jesteś poddanym. Czy nie rozumiesz, że król jest reprezentantem Boga? Musisz umrzeć!" Król wiał właśnie wydać rozkaz jego uśmiercenia. Był tak rozgniewany... A Jada Bharata po prostu tam stał. Nie był ani zaniepokojony, ani rozradowany działaniem króla. Po prostu patrzył na tę sytuację, jak na boską aranżację Krsny. Ostatecznie Król Rahunaga rzekł: "Powiedz coś." Wówczas Jada Bharata pomyślał, że jest to sposobność na nauczanie. Zaczął mówić: "Mój drogi Królu, uważasz się za króla, a mnie widzisz jako sługę. Jednak jest to iluzja, gdyż w następnych narodzinach może ja będę królem a ty sługą. Kim jesteś? Jeśli uważasz, że jesteśmy ciałami - jest to wielką iluzją. Nie jesteśmy ciałami. To jest jedynie wymysł wyobraźni. Największym wrogiem jest nasz umysł. W rzeczywistości jest on naszym jedynym wrogiem. Umysł nieustannie przyjmuje (sankalpa) jedną rzecz odrzuca (vikalpa) drugą na podstawie cielesnej koncepcji życia dla zadowalania zmysłów. Dlatego celem ludzkiego życia jest oczyszczenie się z tej tendencji umysłu.
Na każdym etapie życia, powinniśmy czynić wysiłki dla swojego oczyszczenia. Nie powinniśmy koncentrować się na zewnętrznych aspektach, zastanawiając się, jak ułożą się dla nas sprawy w tym świecie. Powinniśmy wyłącznie myśleć o tym, w jaki sposób możemy oczyścić się jakimikolwiek zdarzeniami, które pojawiają się w naszym życiu. Bez względu na porażkę, czy sukces, szczęście i niedolę, szacunek i potwarz, przyjemność, czy ból, wielbiciel postrzega każdą sytuację jako sposobność oczyszczenia się. Nie interesuje go, jak ze zmysłowej perspektywy ułożą się sprawy w jego życiu. Skupia się wyłącznie na oczyszczeniu, która ma miejsce w danej sytuacji. A oczyszczenie pojawia się proporcjonalnie do tego, jak postrzegamy każdą sytuację jako sposobności służenia Krsnie i Jego wielbicielom.
sarvopadhi-vinirmuktam
tat-paratvena nirmalam
hrsikena hrsikesa
sevanam bhaktir ucyate
CC Madhya 19.170; BRS 1.1.12; Narada Pancaratra
Ten sam umysł i zmysły, które z powodu wymysłów i przywiązania przyczyniają się teraz do tak wielkiego uwikłania, gdy zostaną zaangażowane w służbę Krsny, służbę Hrsikesy, stają się podstawą naszego oczyszczenia. Dlatego jedynym celem w życiu wielbiciela jest angażowanie się w służbę dla Pana w celu oczyszczenia. Wielbiciel nie zastanawia się nad tym, czym jest i czym nie jest jego praca. Nie zastanawia się co ta osoba myśli lub nie myśli o nim. Nie zastanawia się ile ma lub ile nie ma pieniędzy. Myśli wyłącznie o tym, jak najlepiej oczyścić swoje życie. Bez oczyszczenia, nawet jeśli odniosłeś sukces w tym świecie, twoje całe życie poszło na marne. Wszystkie twoje wysiłki tworzą jedynie większe i głębsze warunki niewoli. Dlatego na każdym etapie życia, w każdych warunkach od chwili poczęcia do momentu, gdy ciało zostaje położone na stosie, istota ludzka powinna zawsze zabiegać i zmagać się w celu oczyszczenia swego umysłu i zmysłów. Nie powinna mieć żadnego innego celu w życiu poza tym. A najbardziej wzniosłym i potężnym sposobem na oczyszczenie jest zawsze pamiętanie o Krsnie. Zawsze o Nim pamiętanie i zawsze wykonywanie Jego woli.
Wola Krsny zstępuje poprzez sukcesję uczniów, poprzez mistrzów duchowych, poprzez wielkich Acaryów. Gdy mówią do nas, możemy zrozumieć, że przekazują nam wolę Krsny i uczą jak zawsze Go pamiętać, postępując zgodnie z ich instrukcjami. Czasami wielkie dusze przekazują nam tak wiele obowiązków do wykonania. Zrozum, że wykonując je właściwie zarówno wewnętrznie i zewnętrznie, jesteśmy trenowani, by zawsze myśleć o Krsnie za życia i w momencie śmierci. Jeśli nauczymy się tego właściwego nastroju służenia nieustannego pamiętania Krsny, wówczas powrócimy do Boga. Widzisz, dopóki nie posiadasz pokornego nastroju służenia, nie będziesz w stanie zawsze pamiętać Krsny. Myślenie o Nim nie opiera się zaledwie na zdolności kontrolowania umsyłu. Nie!
Krsna mówi w Gicie:
sarvasya caham hrdi sannivisto
mattah smrtir jnanam apohanam ca
vedais ca sarvair aham eva vedyo
vedanta-krd veda-vid eva caham
BG 15.15
To On wewnątrz serca jest źródłem pamięci, wiedzy i zapomnienia. Możemy pamiętać Krsnę wyłącznie wtedy, gdy Jego pragnieniem jest zamanifestowanie się w twoim umyśle. Nie dzieje się to w rezultacie twoich wysiłków. Krsna manifestuje się pokornemu wielbicielowi, który posiada właściwy nastrój służenia. Ktoś może być wielce uczonym i zawsze mówić o Krsnie. Jeśli jednak jest dumnym i w czasie największej potrzeby nie posiada właściwego nastroju służenia, wówczas Krsny tam nie będzie. W czasie śmierci, gdy całe ciało przeszywa ból, jest się w stanie całkowitego oszołomienia i wszystko na zewnątrz i wewnątrz jest przyczyną rozproszenia, uważasz, że możliwym jest, by myśleć o Krsnie, dopóki Krsna nie objawi się tobie w tym czasie? A objawia się on stosownie do pokory i naszego nastroju służenia.
Na każdym etapie życia, powinniśmy czynić wysiłki dla swojego oczyszczenia. Nie powinniśmy koncentrować się na zewnętrznych aspektach, zastanawiając się, jak ułożą się dla nas sprawy w tym świecie. Powinniśmy wyłącznie myśleć o tym, w jaki sposób możemy oczyścić się jakimikolwiek zdarzeniami, które pojawiają się w naszym życiu. Bez względu na porażkę, czy sukces, szczęście i niedolę, szacunek i potwarz, przyjemność, czy ból, wielbiciel postrzega każdą sytuację jako sposobność oczyszczenia się. Nie interesuje go, jak ze zmysłowej perspektywy ułożą się sprawy w jego życiu. Skupia się wyłącznie na oczyszczeniu, która ma miejsce w danej sytuacji. A oczyszczenie pojawia się proporcjonalnie do tego, jak postrzegamy każdą sytuację jako sposobności służenia Krsnie i Jego wielbicielom.
tat-paratvena nirmalam
hrsikena hrsikesa
sevanam bhaktir ucyate
CC Madhya 19.170; BRS 1.1.12; Narada Pancaratra
Ten sam umysł i zmysły, które z powodu wymysłów i przywiązania przyczyniają się teraz do tak wielkiego uwikłania, gdy zostaną zaangażowane w służbę Krsny, służbę Hrsikesy, stają się podstawą naszego oczyszczenia. Dlatego jedynym celem w życiu wielbiciela jest angażowanie się w służbę dla Pana w celu oczyszczenia. Wielbiciel nie zastanawia się nad tym, czym jest i czym nie jest jego praca. Nie zastanawia się co ta osoba myśli lub nie myśli o nim. Nie zastanawia się ile ma lub ile nie ma pieniędzy. Myśli wyłącznie o tym, jak najlepiej oczyścić swoje życie. Bez oczyszczenia, nawet jeśli odniosłeś sukces w tym świecie, twoje całe życie poszło na marne. Wszystkie twoje wysiłki tworzą jedynie większe i głębsze warunki niewoli. Dlatego na każdym etapie życia, w każdych warunkach od chwili poczęcia do momentu, gdy ciało zostaje położone na stosie, istota ludzka powinna zawsze zabiegać i zmagać się w celu oczyszczenia swego umysłu i zmysłów. Nie powinna mieć żadnego innego celu w życiu poza tym. A najbardziej wzniosłym i potężnym sposobem na oczyszczenie jest zawsze pamiętanie o Krsnie. Zawsze o Nim pamiętanie i zawsze wykonywanie Jego woli.
Wola Krsny zstępuje poprzez sukcesję uczniów, poprzez mistrzów duchowych, poprzez wielkich Acaryów. Gdy mówią do nas, możemy zrozumieć, że przekazują nam wolę Krsny i uczą jak zawsze Go pamiętać, postępując zgodnie z ich instrukcjami. Czasami wielkie dusze przekazują nam tak wiele obowiązków do wykonania. Zrozum, że wykonując je właściwie zarówno wewnętrznie i zewnętrznie, jesteśmy trenowani, by zawsze myśleć o Krsnie za życia i w momencie śmierci. Jeśli nauczymy się tego właściwego nastroju służenia nieustannego pamiętania Krsny, wówczas powrócimy do Boga. Widzisz, dopóki nie posiadasz pokornego nastroju służenia, nie będziesz w stanie zawsze pamiętać Krsny. Myślenie o Nim nie opiera się zaledwie na zdolności kontrolowania umsyłu. Nie!
Krsna mówi w Gicie:
mattah smrtir jnanam apohanam ca
vedais ca sarvair aham eva vedyo
vedanta-krd veda-vid eva caham
BG 15.15
To On wewnątrz serca jest źródłem pamięci, wiedzy i zapomnienia. Możemy pamiętać Krsnę wyłącznie wtedy, gdy Jego pragnieniem jest zamanifestowanie się w twoim umyśle. Nie dzieje się to w rezultacie twoich wysiłków. Krsna manifestuje się pokornemu wielbicielowi, który posiada właściwy nastrój służenia. Ktoś może być wielce uczonym i zawsze mówić o Krsnie. Jeśli jednak jest dumnym i w czasie największej potrzeby nie posiada właściwego nastroju służenia, wówczas Krsny tam nie będzie. W czasie śmierci, gdy całe ciało przeszywa ból, jest się w stanie całkowitego oszołomienia i wszystko na zewnątrz i wewnątrz jest przyczyną rozproszenia, uważasz, że możliwym jest, by myśleć o Krsnie, dopóki Krsna nie objawi się tobie w tym czasie? A objawia się on stosownie do pokory i naszego nastroju służenia.
Radhanath Swami- od iluzji do rzeczywistości.
Według systemu Wedyjskiego, istnieje pięć sposobów zdobywania wiedzy. Pierwszy - poprzez bezpośrednią percepcję umysłem i zmysłami. Jednak jest on bardzo wadliwy. Drugi - poprzez pośrednią wiedzę, zdobywając zrozumienie od wyższych autorytetów, którzy wiedzą więcej od nas. Trzeci - zastosowanie tejże wiedzy w celu stopniowego rozwinięcia zrozumienia i realizacji. Czwarty - to wiedza objawiona, wiedza ponad zmysłami i umysłem, którą otrzymuje się poprzez mistrza duchowego , święte osoby, pisma objawione lub poprzez boskie objawienie. Piąty jest doskonałością wiedzy transcendentalnej i realizacją duchowej esencji życia. Jest to stan, w którym możemy rzeczywiście postrzegać za pomocą naszych duchowych zmysłów obecność Boga. Widzimy Go wszędzie i we wszystkim i możemy brać udział w Jego pięknych rozrywkach. To jest proces przebycia drogi od iluzji do rzeczywistości.